مترجم وب با 36 زبان زنده دنیا

^{بسم الله الرحمن الرحیم}

خدایا به قلبم صبری عطا کن که در عشق صبوری کنم و به دلم صبری ده که در برابر ناملایمات صبورتر باشم ... بارالها ٬ در گمنامی ام در عشق بمیرانم تا حیاتم تجلی عشق یابد ... معبودا  ٬ به مسلخ عشق قرارم ده تا تار و پود وجودم در قربانگاه عشق پاره پاره شود و خلسه یابم ٬ تا دگر درد و رنجی در وجودم نماند و جز اثر عشق هیچ نباشد در من ...

ترجیح میدهم آزاد باشم و در آزادی و رهایی روح بمیرم  تا اسیر باشم و در اسارت تن ٬ مردار شوم ...

---

^{با عرض سلام محضر دوستان گرامی}

مطالب و اشعاری که در وبلاگ می نگارم برگرفته از نظرات وجودیم میباشند

زندگي هماره آنطور نيست كه تصور داريم ، بلكه آنگونه است كه جريان دارد ، براي همين ما يا در حسرت گذشته ايم و يا در اندوه آينده

عزيز دل ، زندگي را در لحظات بياب تا بتواني مسير آن را به خواست دل قرار دهي تا به اراده قلبت جريان يابد و يقين اينگونه سراسر زيبايي خواهد بود و اميد و نشاط بهمراه خواهد داشت و غير آن ملول خواهي بود .

قرار   از  دل  ببرد  و  راحتم  رفت

                                    چه   خود  آسود از  دل  قامتم رفت

خيال   ما   نكرد    آن   يار   شيرين

                                    چه   رنج  ما   بداد   و   محنتم  رفت

گذر   كردم  شبي  در  كوي  ليلي

                                    عجب  با   آشنا    هم   غربتم   رفت

گرفت عقل و چو  آتش  بر  دلم  زد

                                    چو  رسوايم  نمود   و   دولتم  رفت

دمي  باز آ  و   شرح  اين  غزل  گو

                                    همي دانم چه  كردم قسمتم  رفت

چو   شاهد   عاشقي  خاري  نبيند

                                   درين  دام  خيال   بين  فرصتم  رفت

یاد ایام که من بودم و تو

خبر از هیچ  نبود

هیچ نبود ٬ جز من و تو

یاد آن لحظه پرشور که من

تکیه دادم سر خود روی نگاهت

چه آرام سپردم ، تا تو

بکشی ناز من از

شوق دو چشمانت

منم از عشق کشم ٬ شانه

به گیسوی سیاهت

یاد آن خنده زیبای تو افتاد دلم

عجب از خنده سرازیر نمود ٬ اشک تو

بر گونه من ...

و من از عمق وجودم چه تماشا کردم

دانه اشک تو را

چه به گرمی بنشاندی تو بر جان وجودم

همه عشقت را

و من از عشق تو هجران دیدم

چه فراقم دادی ...

و تو خود هیچ نه انگار که من هم بودم

به تماشای تو هر لحظه چه آسودم و رفتی

خبر از هیچ دگر نیست برم

جز از آن خاطر ایام که رفت

 یاد ایام که من بودم و تو

خبر از هیچ نبود

هیچ نبود ٬ جز من و تو

 ...

 

صداقت یعنی قلب و دل ملازم بیان و موافق لسان باشد چرا که صداقت ٬ صدق قلب و صدق دل است ٬ به معنای حقیقی یعنی موافق قلب و پذیرش دل باشد و غیر آن یقین دورویی و نفاق است

عزیز دل ٬ توجه داشته باش حتی تعارف کردن چیزی که میل به دادنش نیست و قلب و دل موافق نباشد دورویی است و بیشتر توجه بفرما که نفاق قلب را مکدر و دل را کدر کند .

 

قلب به عشق زنده باشد و دل به محبت عشق زنده داردت و اگر این دو را نیابی ٬ یقین مردار خواهی شد

ای  ناوک  چشم   تو  مرا  تیر  نمود

                                     وی  نازکی ات  مرا  زمین گیر  نمود

آغوش گشا    دلم    پریشان    گشته

                                     لطفی   بنما  غمت   مرا   پیر   نمود

فصل کوچ هم آمد

         و تو هیچ ندیده ای

                 که پرستویی نیامد

     گویی دگر کوچ اختیار نمی کند

پرستو

              شاید به زمین

                           نشسته باشد

              و شاید به آسمان ٬ سکنا

              و شاید هم ٬ سرزمین تو

                                   بهاری نباشد در آن

و گرمایی در حضورت نباشد

               برای آن

...

عاشق هیچگاه دل به معشوق نبندد ٬ بلکه دلدادگی یابد به او و این نه بستن است بلکه سپردن است و تو که دل به معشوق سپرده ای به وسعت اوست که وسعت یابی و به جلوه اوست که تجلی یابی و در آسمان اوست که به پرواز درآیی و همه از او بیابی و در او غرقه باشی

ای عزیز ، پس معشوقی اختیار کن که وسعتت تواند که سپردنش توانی و جلوه اش باشد تا تجلی بیابی و آسمانی بدارد تا به پرواز درآیی ، یقین اگر غیر او باشد هیچ نیافته ای ٬ جز آنکه خود از دست داده ایی

دل به کسی مبند و در بند دل کسی مباش جز عشق ٬ چرا که قلب به علت توجه زیاد محدود شود و روح رهایی نتواند و به رنجور رسد ، بگذار دل رها باشد در عشق و قلب رهایی یابد به عشق و روح به پرواز درآید در آسمان عشق تا نشاط رسدت

عزیز دل ، علت رنجوری و افسردگی ها از بستن است و تو دل مبند ٬ چرا که خیال هم بسته گردد و قلب بسته شود و تو را رنجوری رسد و اگر به کام دل نرسد تنفر یابد

درین  زمانه  رفیقی  که  خالی  از  خلل  است

                                         کجاست چون می صاف و روشن غزل است

عجب   مدار     گرت     دوست    وفا     نکند

                                         درین  سرا  نی  اصل باشد  و همه بدل است

نه این  سخن  ز  خود  گویم  و  چو  خارم شد

                                        تمام  دهر  چنین   باشد   و   بسی  مثل  است

دگر   محبتم   گذشت  و   مهر   بیرون     شد

                                        طلب  ز عشق   مکن  عاشقم   بی عمل است

خیال  و  خاطرت  ای   دوست   پریشان   کن

                                       جهان  و  کار  جهان   یکسره  بی محل  است

امید    لطف     مدار     کزین    چرخ     کبود

                                       بسی   دعا    کردم   و   شاهدم    امل    است

دلم  چو  شوق  فراوان   به  وصل  تو  داشت

                                      برفت    شوق    و    وصل     تو   خلل   است

طلب   ز    خیر    کنم    و   جام     نو   گیرم

                                      وجود     شاهدم     مست     باده   ازل   است

دل اهل خواهش است و میل و آرزو و قلب تنها خواهان است به خواهش دل ٬ حال آنکه آدمی توجه به قلب خویش ندارد که چه مکدر شود به خواهش های مکرر دل

ای عزیز ، در آنچه مطالبه و میل و آرزو داری دقت بفرما ٬ چرا که خواهش های مکرر دل و آرزو های محال ٬ قلب را مکدر و رنجور نماید

دل ٬ بستر هموار و مزرعه قلب است ، قلب هر آنچه در دل کاشته اند درو می کند

حقیقت این است که اینجا عالم خیال است و نه خیال و اوهام که مجازش بدانی ٬ بلکه عالم خیال و تجسم است و تو آنگونه که در عالم خیال برایت مجسم میشود ٬ می نگاری و حسن آن همین یافتن لحظه ها و خلق تجسم است که زیباست
مطالب در لحظه ها خلق میشود و جلوه ای متفاوت دارد ، گاه شوق است و گاه هجران ٬ گاه شوق و هجران توام دارد همه اینها دلیل تجسم است در عالم خیال و آرامش آن هم بدلیل حیات و حضور در عالم خیال است که گاهی مطالب آنقدر زنده و حقیقی است که مسحور میکند و گاه شعر آنقدر شور انگیز که مفتون میکند
اینجا نه مجاز است و نه حقیقت ٬ بلکه عالم خیال است ٬ هر چه تجسم حقیقی تر باشد مطلب زنده تر و هر چه شور انگیز تر باشد زیباتر شود و علت حیات بخود میگیرد

اینجا از عادات و روزمرگی خبری نیست و نویسنده در لحظه ها رویش دارد و این خود سبب رشد و تعالی اوست ٬ چرا که آدمی به علت عالم خیال حرکت دارد و شوق و اشتیاق خود را در این عالم می یابد و اینگونه عشق را مجسم کند و می یابد

اینجا در محیط وبلاگ هماره بهاری است و تو اگر در نوشته ها خزان و زردی می بینی خود خبر از بهاری زیباست و نوید شکوفه ای تازه و اگر پیوسته حضور بیابی به بهار خواهی رسید

اینجا فراتر از یافتن دوست و اختیار دوستی است ٬ اینجا صحبت از دلدادگی است و نویسنده بی اختیار اختیار از کف میدهد و در عالم خیال به پرواز میرسد و شیدایی می یابد

محیط وبلاگ ٬ فرصت و غنیمت مغتنمی است که اگر لحظه هایش را بیابی و توجه کنی یقین شکوفه خواهی داد و به شکوفایی میرسی ، قدر این لحظات را بدان و در عالم خیال قدم گذار و بنویس و بنویس ، بگذار آنچه در درونت تلاطم دارد بیرون زند و اینگونه قرار خواهی گرفت و تو تنها مجسم کن و از آنچه خلق کرده ای بنویس و نه با تفکر و اراده ذهن ٬ بلکه با عالم خیال بنگار تا حضوری قوی بیابی

آدمی هماره با ظواهر فریفته شود و اغنا ٬ حال آنکه ندانسته همین ظواهر است که تعلق آورد و تو ای عزیز ٬ یقین بدان آنکه در بند تعلقات گرفتار آید بی شک علاقه ای نیابد و تعلق وجودی خویش را نخواهد یافت و تو اگر در اندیشه یافتن معشوق هستی باید بدانی تا از تعلقات رهایی نیابی به علاقه وجودی نتوانی رسید

دلبستگی ٬ زنگار قلب و عقل است و تو که دل به زخارف دنیا بسته ای هیچ ندانسته ای که ضد در دل جمع نشود ( حب عشق ٬ حب نفس )

عمری است که دل  بندگی  نفس و هوا کرد

                                         آتش  بزد این  خرمن جان  را چه  جفا کرد

غافل   نتوان   بود   از   این   فرصت   ایام

                                        لطفی است که  پیرانه  سرم روی  به ما کرد

مستی همه  رفت و  چو  شور  و طربم رفت

                                        فرتوت   شدم   عمر   شبابم    چه   وفا  کرد

حاصل  چه    بدیدم   کزین  عمر  گوهر  بار

                                        جز دوست  که   باشد  بر  این  درد  دوا کرد

شاهد  تو که  خود  کام   دل  از  یار  گرفتی

                                        فیض   سحری   بود   که    دلدار  دعا  کرد

...

عالم خیال ٬ عالم تجسم است ٬ شاعر در عالم خیال می زید و به خیال تجسم می کند و از آن می سراید ٬ از خیال و هر چه تجسم او حقیقی تر باشد ٬ شعر او خیال انگیز تر است و تو گویی آهنگ شعر از شور خیال اوست و شعرش تجسم خیال او

با خیال همراه می شوم

          با خیالت همراه

تا با تو هم آغوش شوم

و با حضورت ٬

         مست و مدهوش

خاطرت هماره عبور دارد

                              در خیالم

و خیالم در عبور خاطر توست

لحظه هایم را به خیالت سپرده ام

و در خیال ٬ لحظه هایت را شمرده ام

                چه دور مانده ای

                               حتی از خیالم

و چه دور رفته ای از خاطرم

          دگر نه خیال از تو دارم

                          و نه خاطری در خیال

از تو

...

دنیا را دنیا را دنیا را ٬ آنقدر طالب باش که مطلوبت نباشد و آن اندازه دوست بدار که محبوبت نباشد و آن مقدار عشق بورز که معشوقت نباشد و آن میزان بندگی اش کن که معبودت نباشد و آن اندازه در پی اش باش که مقصودت نباشد

دنیا را دنیا را دنیا را ٬ آنقدر بخواه و خواهان باش که به وجودت ضرر نرساند و آنگونه طلب نما که تو را به کمال رساند و تعالیت دهد ، آنقدر به شوقش نباش که اشتیاقت باشد و آنقدر هم محزونش نباش که غمت باشد و آنقدر لذت نبر که مرهمت باشد ، هرگز بدان دل مبند که دل کندنت ناگوار باشد و انس نگیر که مانوس تو نباشد ٬ چرا که رهایت کند

دنیا را دنیا را دنیا را ٬ دوستی مکن که وفایش نباشد و به جان تماشایش مکن که صفایش نباشد و همتت را مصروفش نکن که عطایش نباشد و یقین که قراری درش نباشد ٬ به کامت در دنیا شادمان نباش و حسرت ناکامی ات نخور که کام و ناکامی آن یکسان باشد ٬ چرا که حقیقتا کامی در آن نباشد

دنیا را همانقدر که مدحش کنم ، نکوهشش کنم و همان میزان که دوستش بدارم ، گریزانش باشم

عزیز دل ، یقین که دنیا مطلوبت نباشد ، پس طالب مطلوب غیر نباش که ندامتت رسد

دنیا بازار مکاره هایی است که شرافت و آزادگی را به بهاء اندک می فروشند و عجب آنکه اکراه هم ندارند و فریاد آزادی سر می دهند ٬ ایشان را دردی بالاتر از این نباشد که آزادگی را به آزادی فروخته اند و شرافت را به آسودگی

دنیا اهل خویش را میفریبد به زر و زور و حال آنکه آزاده مردان فارغ اند از این عالم و در فراغت خاطر می زیند ٬ درد آب و نان ندارند و نه درد قدرت و ثروت ، اهل دنیا را نظاره کن که همچون کفتار بر گرده دنیا سوار میشوند و اگر آنها را به حال خود وا گذارند ٬ حتی تمام دنیا را هم ببلعند باز هم هیاهو دارند و عجب آنکه سیر نخواهند شد و یکدگر را می درند !

اهل دنیا ٬ دنیای خویش را آباد میکنند حتی به بهاء ویرانی آخرت و تو عجب مدار که اگر اینان لباس دین دارند ولی به آخرت ٬ یقین ایمان ندارند و لقلقه زبان دین دارند ٬ ولی درد دین ندارند و تنها منافع خویش را می جویند ٬ در هر خرقه که باشد

اهل دنیا حقیقتا مهجورند از حق و نه اینکه مهجورند ٬ بلکه حق از ایشان روی گردان است و تو نیک بنگر به سیمای ایشان که چه حقارت در آن پیداست

دنیا ٬ اهل خویش را می فریبد و تو ندانسته ای که دنیا ملک شیطان رجیم است و تو جز اینکه در این ملک از او به حق پناه بری گریزی نداری و جز آنکه دل بدان مبندی ٬ مفری نخواهی داشت و این راز را به تو گفتم که نیک بدانی و رحل اقامت کنی و حب دنیا نیابی

بگذار دنیا اهل خویش را بفریبد و در خود فرو برد و تو بدان در این دنیا اهلیت نداری و در اندیشه آن مباش که در آن سکنا گزینی ٬ برخیز و از ظواهر این عالم مادی بگذر و زینت وجودی خویش را بیاب ٬ برخیز

زمان در عصر جاهلیت مدرن قرار گرفته و زمین در سیطره طاغوت زمان و تو ای عزیز یقین بدان که زمان در انتظار منجی است و زمین منتظر بر جلوس حق بر باطل ، حقیقت گوهری مهجور است و آسمان در زمین مهجور و هر چه هست دگر زمین است و هر آنچه آرزوست ٬ تنها دنیاست و تو بدان که اگر اینگونه ای خطر سقوط تو حتمی است

عصر ٬ عصر جاهلیت مدرن است و تو عجب مدار که اگر دنیا محبوب تو گردد و هواهای نفسانی معشوق تو و شهوات و غفلت ها بر جان وجود جامعه غالب شود که همه اینها محصول روشنفکری طاغوت است و فتنه دجال زمان

عالم را حجابی بس عظیم گرفته و آدمی در حجابی عظیم فرو رفته و تا آنجا که مومن واقعی هم هر چه گریان شود از حجاب برون نتواند و قلب او مکدر است بدین حجاب عظیم و این حجاب ابتلا آخرالزمان است

راه شناخت حق و باطل آنقدر هم سخت نباشد و حال آنکه جامعه آنقدر به وارونگی فرو رفته که حق و باطل بهم درآمیخته و شناخت و تمیز آن ممکن نباشد و تو چه دانی که در اقتدا به کدامی ؟ دجال زمان و یا امام حی

آنگاه که خورشید از پشت ابرها بیرون شود و آنگاه که تمام آسمان بر زمین نشیند و آنگاه که اراده حق محقق شود و ندای انا المهدی بر گستره عالم طنین انداز شود و آنگاه که از فراز عرش انبوه انبوه ملائک بر پهنه زمین ورود کنند و آنگاه که شمشیر ها برهنه شود تو خواهی دید که گردن گردنکشان فرو افتد و دجال طاغوت از میان رود و تو خود را برای آن روز مهیا کن

عزیز دل ، وجود خویش را از گرداب نفس بیرون کش و اندیشه خویش را کمال بخش و بر امام حی ورود کن تا در صف دجال زمان قرار نگیری و از طاغوت رها شوی و تو آگاه باش که او در همه عرصه ها و همه میادین حضور دارد در هنر و فرهنگ و سیاست و اجتماع و در حالیکه باور نداری در تو ورود کند و کم کم وجودت را به سیطره خویش بگیرد

عزیز دل ، اگر به دنبال آنی که صف خویش بشناسی بنگر چقدر در ابتلاء زمان گرفتاری و چه اندازه مبتلا شدی و از حق دور ماندی و تو درک معنا بفرما که صحبت از دینداری نیست ٬ بلکه سخن از نجات و رهایی است و تا زمانیکه اندیشه حق نیابی و وجودی متصل به حق ، رهایی نتوانی .

شرط خروج از جاهلیت توجه قلبی و وجودی به امام حی است و این شناخت بدون اندیشه صحیح و عقلانیت محقق نشود و تو در اندیشه رهایی باش تا از سیطره دجال زمان بیرون شوی .

 روشنفکر ٬ کارش وارونگی است وارونگی حقیقت و وارونگی معانی و تو آگاه باش که ایشان از کلمات حقیقی استفاده می کنند تا شبهه ای برایت نباشد و چیدمان کلمات را طوری قرار میدهند که تفسیری وارونه در معنا پیدا میکند و حقیقت وارونگی می یابد و تو تنها تاثیر کلمات را یافته ای نه اثر جمله را و اینگونه در ذهن ورود کنند

یقین که ایشان از حق و حقیقت آگاه ترند از تو و اگر مسلط نبودند قادر به وارونگی نمی شدند ، ایشان یقین همان دجال عصر ظهورند و تو در انتظار دجال نباش که او فرد نیست ٬ بلکه دجال ٬ اندیشه طاغوت است و همان روشنفکری است .

دجال در همه اعصار حضور داشته و تنها مخصوص عصر آخرالزمان نباشد ٬ ولی قوت حضور ایشان در این عصر قرار گرفته ٬ چرا که عصر تقابل حق و باطل است و عصر ظهور و تو درک معنا بفرما که در صف ایشان نباشی ، چنان که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرموده اند: هر پیامبری بعد از نوح قوم خود را از فتنه دجال بر حذر داشت و من نیز شما را بر حذر می دارم

دجال آخر الزمان به سلاح مکر و تزویر مجهز است و تفسیر دین را بهتر از هر کس می شناسد و  او همان طاغوتی است که قرآن را سخن پیامبر و یا سخن زمان و مربوط به ارتباط خدا و رسول می شمارد و وجود امام حی را منکر است و اگر ایشان را باور کنی به ضلالت خواهی رفت .

روشنفکری وارونگی است و روشنفکر همان دجال عصر آخرالزمان است و هر که باور ندارد در اندیشه ها و جملات ایشان دقت کند نه در کلمات ایشان ، چرا که کار ایشان وارونگی حقیقت و وارونگی معانی است و تو اگر این حقیقت را به نور ولایت نیابی به گمراهی خواهی رسید و در ظلمت دجال قرار خواهی گرفت و در صف ایشان .

عزیز دل ، آگاه باش تمامی فتنه ها در عصر آخرالزمان زاییده اندیشه های دجال است و تو تنها به نور ولایت امام حی ٬ بسلامت بیرون خواهی شد .

دوش ياری  گفت  ليلی  كن  رها

گو كه حق نشناختی ای بی خدا

گفت مست  باده  ليلا  شدی

با شراب او چنان شيدا شدی

مستی  ليلا  كجا ،  مستی حق

آن كه مستی است ٬ آن سرمستی بحق

هر كه  جام  از باده   ليلا گرفت

غافل است  و  آه  و  واويلا  گرفت

گويمش   ليلا  چو ناپيدا   بود

خاطر مجنون به او شيدا بود

ليك  مجنون  عشق  ليلا را  گرفت

با همان عشق اينچنين معنا گرفت

گر  كه  ليلی  خاطری   زيبا   نداشت

كی بشد مجنون به صحرا سر گذاشت

آنكه مجنون نيست ٬ ليلايش كجاست

خود  چو  ناپيدا  و  پيدايش  كجاست

شاهد  از   لطفی  بگويد  يار خويش

چونكه مجنون گشته بر دلدار خويش

...

لام   ليلی  ،  ليلی ليلا  بود

جلوه حق چون در او پيدا بود

يای ليلا ٬  يار  بي همتای  اوست

يار مجنون ٬  يار  ناپيدا  در اوست

لام  دوم  ٬ ليلی شوق  آفرين

ليلی مستور در روی زمين

يای  او  ٬ يار طرب انگيز  بود

جان مجنون يار شور انگيز بود

آنچه مجنون را چنين شيدا نمود

جلوه حق  بود  ،  آن  ليلا  نبود

ميم مجنون مشتعل دارد تو را

تا نسوزی  بيخودی اندر هوا

جيم  او  گويا  كه  جان عالم  است

چونكه مجنون بهر او در ماتم است

نون  او  نار و  چو آتش  در دلش 

داغ مجنون ٬ چونکه لیلی حاصلش

واو مجنون  واله و  شيدا بود

ليك  ليلی  در برش  پيدا بود

نون  دوم   ٬ چون  نگار نازنين

آنكه  مجنون را بدارد  اينچنين

شاهد از  ليلی  و  مجنون  راز گفت

آنچه گفت از عشق و از اعجاز گفت

...

 

آرمان ٬ افق روشنی است در امتداد نور و حقیقتی عینی است نه آمال و آرزو و جامعه آرمانگرا حرکتی بسوی حقیقت دارد نه اوهام و خیال ، تفاوت آرمان و آرزو در افق است ٬ چرا که آرزو اغلب با خیال و اوهام توام است و افقی برای آن متصور نیست مگر با عقلانیت توام باشد که آنهم نه دارای افق ٬ بلکه مقصدی برای آن شاید قابل تصور باشد و به همین علت از واقعیت و حقیقت دور مانده و حال آنکه آرمان را افقی در بلنداست

هدف روشنفکران و تمام سعی و تلاش ایشان این است تا جامعه را از آرمان جدا کنند و آن را آرزو جلوه دهند و به دور از حقیقت و بدون درک واقعیت تا افق را به افول و نزول بکشانند و اندیشه باطل خویش را در اذهان جامعه تزریق کنند تا به اهداف خود که تصرف اندیشه و باورهاست برسند و اگر افق روشن در جامعه باشد یقینا فرق بین نور و ظلمت مشخص خواهد بود و هر بیننده ای قادر به تمیز آن شود

ظلمی که روشنفکران در جوامع آرمان گرا می کنند قابل بخشش نیست و حقیقتا ایشان به نور دشمن اند و به نور دشنام دهند و آنچه ایشان را می هراساند جامعه آرمانگراست و تو بدان ای عزیز اگر آدمی افقی در بلندا نیابد به سوی حقیقت رهنمون نتواند شد و در ظلمت و اوهام و خیال خواهد ماند

بسیاری از مطالب و اندیشه های روشنفکران را اگر به دقت بخوانی متاثر از همین واقعیت است و وااسفا که در هنر و سینما هم ایشان نقش پررنگ دارند و جامعه را به آرزو و خیال و اوهام می کشانند و از آرمان و افق بلند حقیقت دور می کنند ، آنان اندیشه ها را به ابتذال می کشانند و عجب اینک نیاز جامعه را اینگونه جلوه می دهند و آنرا مطلوب حال می دانند ٬ ایشان حقیقت را وارونگی میدهند و تو در نیابی چرا که کلمات همان است و حال مقصدی وارونه دارد

ذات هنر فراتر از روشنفکری است ٬ چرا که هنر متعالی است و جامعه ای که هنر و سینمای آن در اختیار روشنفکران قرار گیرد بی شک در نزول و سقوط قرار خواهد گرفت و بسیار تاسف اینکه حتی هوشیاران هم مست اوهام و خیال شوند و از افق آرمان دور افتند و گویی این ابتلا بزرگ را نمی بینند

هنر و سینما و تلویزیون امروز در جامعه ما پر شده از خیال و اوهام و آمال و آرزو و تا آنجا که حتی عقلانیت در این هنر مهجور مانده چه رسد به افق بلند حقیقت و تا آنجا که سیاست و فرهنگ هم از این الگوی روشنفکران تبعیت کرده و به فساد و ابتذال کشیده شده

ذات هنر شیدایی است و هنرمند آن زمان هنرمند است که شیدایی بیابد و آن هنری که در تصرف روشنفکری باشد یقین به ابتذال رسد و بی شک فلسفه سینمای بدون هنر متعالی ٬ ابتذال است و تو حال و روز هنرمندان امروز عرصه سینما و تلویزیون را مشاهده کن تا درک این معنا کنی

عزیز دل ، باید عرض کنم که آنچه امروز در اختیار جوامع بشری و جامعه ما هست ٬ هنر نیست و تنها سینمای روشنفکری است و آینده این سینما در فلسفه وجودی آن پیداست .

خدایا هر که را دوست میداری بیاموز عشق ورزیدن بالاتر از زندگانی است و بیاموز که عاشق بودن والاتر از زندگی بدون عشق است و بر معشوق نهان گریستن زیباتر از خندیدن با معشوقه های دهر است و بیاموز که دلدادگی زیباتر از دلربایی است و شیدایی بالاترین دلدادگی است و بیاموز که مستی زیباتر از هوشیاری و بیاموز که مرگ در عشق بالاتر از حیات بدون عشق است

خدایا هر که را دوست میداری بیاموز که رهایی زیباتر از اسارت است و پرواز بالاترین و زیباترین رهایی است و بیاموز که آزادگی بالاتر از آزادی است و شرافت بالاتر از حقارت و پستی است و بیاموز که شناخت برتر از آگاهی است

خدایا هر که را دوست میداری بیاموز که معشوق بالاترین داشته هاست و زیباترین سرمایه ها و هر که را دوست تر میداری حلاوت و شیرینی عشق را به او بچشان و لذت عاشق بودن را ارزانی اش کن

خداوند متعال وجود آدمی را در تضاد خیر و شر قرار داد تا انتخاب کند و عشق را در وجودش قرار داد تا انتخاب شود

خدایا زیستنی به من عطا کن که در برابر مرگ حسرتی نیابم و حیات و ممات در عشق را بیابم ...

شیرین ترین ها ٬ کام دل است و شیرین تر ٬ کام جان و بالاترین شهد ، کام جانان است

حیات تن زیباست و حیات روح زیباتر ٬ چرا که تن قفس باشد و تنگ و روح در رهایی و وسیع و هر آنچه رهاست و وسعت دارد ٬ یقین زیباتر است و آنکه در اندیشه حیات روح است حیات تن اختیار نمی کند

مرگ بالاترین نعمت است و شهادت گواراترین مرگ

بدترین آفت بدگمانی است ، چرا که عقل را تباه و قلب را مکدر و دل را کدر کند و اعتماد را از میان برد و رشته های محبت را پاره کند ... از شخص بدگمان دوری کن که راهی برای اصلاح او نیست و هماره رنجورت کند حتی اگر نزدیکترین به تو باشد